လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ အာာာာာာာ-ဆီယံရယ္

ဟင္း ... သတင္းေတြကေတာ့ တစ္ခုမွကို အားမရဘူး .... အတိုက္အခံေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြသာ ဖမ္းဆီးၿပီး အႏွိပ္စက္ခံေနရတယ္ ..... ဂမ္ဘာရီလည္း လာၿပီ .. ျပန္ၿပီ ... ပီညဲ႐ိုးလည္း လာၿပီ ျပန္ၿပီ ... ဘာေတြထူးလဲ .... အခုခ်ိန္ထိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ၀င္စီးတုန္း ..... ေနာက္ဆံုးေတာ့ သစ္စက္က သစ္လိုပဲ ... အေရွ႕ဆံုး အပိုင္း က အရင္ အျဖတ္ခံရတာ ....... ခုလည္းလုပ္ျပန္ၿပီ ... အေမရိကန္နဲ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ့ ပိတ္ဆို႔မႈကို မေထာက္ခံဘူး .... ႐ႈတ္ခ်တယ္တဲ့ .... အာဆီယံရယ္ ... ခင္ဗ်ားတို႔က အာာာ ပဲရိွတာ ..... နာမည္နဲ႔ကိုလိုက္တယ္ ... ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ တကယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္သူေတြကိုသနားရင္ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေတြနဲ႔ ေကာင္းကင္ေပၚကေန ပိုက္ဆံေတြက်ဲခ်ေပးပါလား ....... ေျပာေတာ့တစ္မ်ိဳး ... လုပ္ေတာ့တစ္မ်ိဳး ..... ခင္ဗ်ားတို႔လိုလူမ်ိဳးေတြ အႀကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တာ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကမာၻပ်က္ကိန္းဆိုက္ေနၿပီဗ်ာ့ .... ၿပီးေတာ့ တ႐ုတ္ ..... ခင္ဗ်ားလည္းအတူတူပဲ ..... ခင္ဗ်ားတို႔က ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ့ ဘ၀ကိုစာနာတယ္ေလး ဘာေလးနဲ႔ တစ္ကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ စီးပြားဘက္ ေရာင္းရင္းႀကီးဘက္ပါေနၾကတာ တကမာၻလံုးသိပါ့ ..
ခင္းဗ်ားတို႔လုပ္တာနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက တကယ့္ Demo-cracy ရေတာ့မွာပဲ ..... Demo ဆိုတဲ့စကားကို ကြန္ပ်ဴတာ သမားေတြသိက်မွာပါ .... မသိတဲ့သူေတြသိေအာင္လို႔ ေျပာျပမယ္ ... ကြန္ပ်ဴတာေလာကမွာ software ကုမၸဏီေတြက သူတို႔ရဲ့ထုတ္ကုန္ေတြကို ေၾကာ္ျငာၿပီး အစမ္းေပးသံုးတဲ့အေနနဲ႔ Demo Version ဆိုၿပီး ထုတ္ၾကတယ္၊ ေပးၾကတယ္ဗ်ာ ... အဲ့ဒီ Demo Version ဟာ အျပည့္အ၀အလုပ္မလုပ္ပါဘူး .. အသံုးျပဳသူေတြအေနနဲ႔ အစမ္းသံုးၾကည့္လို႔ရေအာင္ စီမံထားတာပါပဲ။ အခုလည္းဒီလိုပဲ ... အာာာာဆီယံနဲ႔ တ႐ုတ္လုပ္တာနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက Demo Version of Cracy ရေတာ့မယ္။ ၾကည့္က်က္လည္းလုပ္ၾကဦး ... ခင္းဗ်ားတို႔ဟာက လိပ္ႀကီးေတြျဖစ္ေနၿပီ .. ကိုယ့္ဘက္ကို ယွက္ေနၾကတယ္။ လိပ္ဆိုတာသိတယ္မလား .. အေျခအေနမေကာင္းရင္ အခြံထဲကို ေခါင္းေရာ ေျခပါ သြင္းထာမယ္ ... အေျခအေနေကာင္းမေကာင္းသိခ်င္ရင္ ေခါင္းေလးျပဴၾကည့္မယ္ ..... ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ... အေျခအေနေကာင္းရင္ ေျခေတြလက္ေတြထြက္ၿပီး ေႏွးတိ ေႏွးတုတ္နဲ႔လုပ္မယ္ ...... ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ဒီလိုျဖစ္ေနၿပီ ..... ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း Demo Version ကို Full Version ျဖစ္ေအာင္လို႔ Crack လုပ္ၾကရမယ္ဗ်ာ .......

Read More...

Collapse...

Happy Blog Day ....

ခ်စ္ခင္ေလးစားရပါေသာ Blogger အေပါင္းတို႔ Happy Blog Day ပါ ......

ျမန္မာဘေလာ့ေလာက ေရရွည္တည္တံ့ ခိုင္ၿမဲပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ .....

Rest of your post

Read More...

Collapse...

လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားအား ေလးစားပါသည္

လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားအား ေလးစားပါသည္။

Read More...

Collapse...

ပန္းသီးပင္ႀကီး

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ကာလတစ္ခုကေပါ့ .......
ႀကီးမားတဲ့ ပန္းသီးပင္ႀကီးတစ္ပင္ရိွခဲ့တယ္ ....
ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ .... အဲ့ဒီပန္းသီးပင္ႀကီးနား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားခဲ့တယ္။ သူဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးေပၚကို တက္ရတာႏွစ္သက္သလို ပန္းသီးေတြကိုလည္း အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ နားေနအပန္းေျဖတာကိုလည္း သေဘာက်တယ္ေလ ....... ပန္းသီးပင္ႀကီးကလည္း ေကာင္ကေလးကို ခ်စ္ခင္တယ္ ....
ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းကုန္လြန္သြားေလရဲ့ ...

ေကာင္ေလးကလည္း အရြယ္ေရာက္ ႀကီးျပင္းလာတာေပါ့ .... ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ ေကာင္ေလးဟာ သစ္ပင္နားမွာ ေဆာ့ကစားျခင္း မျပဳေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ေကာင္ေလးက ပန္းသီးပင္ႀကီးနား ေရာက္လာျပန္ေရာ .... အဲ့ဒီအခါ ... ပန္းသီးပင္ႀကီးက ...

“လူေလး ... မဂၤလာပါ .... ကၽြႏု္ပ္နားလာကစားပါဦး ...”
ဒီေတာ့ ေကာင္ေလးက ျပန္ေျပာတယ္ ...
“ကၽြန္ေတာ္အခု ကေလးငယ္ေလးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး .... ကၽြန္ေတာ္ သစ္ပင္နားမွာ မကစားေတာ့ပါဘူး ..” တဲ့
ၿပီးေတာ့ ... “ကၽြန္ေတာ္က အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ကစားခ်င္တယ္ .... အ႐ုပ္ေတြ၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုအပ္ေနပါတယ္”

လို႔လည္း ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ... ပန္းသီးပင္ႀကီးက ..

“ကၽြႏ္ုပ္မွာ ပိုက္ဆံေတာ့မရိွပါ ..... ဒါေပမယ္ .... ကၽြႏု္ပ္ရဲ့အသီးေတြကို ခူးဆြတ္ၿပီး လူေလးသြားေရာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ လူေလးလိုအပ္ေနတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ရလိမ့္မယ္”

လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။
ဒီေတာ့ ေကာင္းကေလးဟာ .... ပန္းသီးပင္ႀကီးမွာ ရိွတဲ့အသီးေတြအားလံုးကို ခူးဆြတ္ေရာင္းခ်ၿပီး ... သူကစားဖို႔ အ႐ုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး၀ယ္လိုက္တယ္ .... ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကိုေတာ့ သူျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနပါေတာ့တယ္။ ပန္းသီးပင္ႀကီးက ေကာင္ကေလးသူ႔ဆီမလာေတာ့ ၀မ္းနည္းရျပန္ၿပီေပါ့ . . . .
တစ္ရက္က်ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ညိဳးငယ္စြာနဲ႔ ... ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို ေရာက္လာျပန္ေရာ.... တစ္ျခားလူမဟုတ္ပါဘူး .... ဟိုငယ္ငယ္တုန္းက ပန္းသီးပင္ႀကီးနား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားခဲ့တဲ့ ေကာင္ကေလးပါပဲ ... အခုဆို အရြယ္ေရာက္ေနပါၿပီ ........ ပန္းသီးပင္ႀကီးက သူ႕ကိုျမင္ေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ....

“လူေလး ... ဘာေတြျဖစ္လို႔ မ်က္ႏွာမေကာင္းပဲ ညိႈးငယ္ေနရတာလဲ .... ကၽြႏ္ုပ္ရဲ့အရိပ္မွာ လာၿပီးအနားယူ အပန္းေျဖပါဦး ... လူေလးမရိွရင္ ကၽြႏ္ုပ္ပ်င္းလြန္းလို႔ပါ”လို႔

႔ ... ခရီးဦးႀကိဳ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တယ္ ... ဒီေတာ့ အဲ့ဒီလူက ..

“ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဆာ့ကစားဖို႔အခ်ိန္မရိွပါဘူးခင္ဗ်ား ..... ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္ ... ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုအတြက္ အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ေပးခ်င္ပါတယ္ ... အဲ့ဒီအတြက္ေငြလိုအပ္တယ္ ... ဒါေၾကာင့္အလုပ္လုပ္ေနရပါတယ္”လို႔

ျပန္ေျပာတယ္ ... ဒီစကားၾကားေတာ့ ပန္းသီးပင္ႀကီးက ...

“ကၽြႏ္ုပ္မွာ ေငြေတာ့မရိွဘူး ... လူေလး . . . ဒါေပမယ့္ ... ကၽြႏ္ုပ္ရဲ့သစ္ကိုင္း၊ သစ္ခက္၊ ပင္စည္ေတြကို လူေလး မိသားစုအတြက္ အိမ္ေဆာက္ဖို႔ ယူသြားႏိုင္ပါတယ္” လို႔ျပန္ေျပာေလတယ္။

ဒီစကားၾကားေတာ့ ေကာင္ေလးက ေပ်ာ္သြားတာေပါ့ ... ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ... ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ့ ပင္စည္၊ သစ္ကိုင္း၊ သစ္ခက္ေတြကို ခုတ္ယူၿပီး သူ႕မိသားစုအတြက္ အိမ္ေဆာက္ေပးလိုက္ပါေရာ...
ဒီလိုနဲ႔ ပန္းသီးပင္ႀကီးဟာ ... သစ္ငုတ္တိုအျဖစ္နဲ႔ အထီးက်န္ေနျပန္ေရာ ... ေကာင္းေလးကေတာ့ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ဘူး ... ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္လြန္ၿပီးေတာ့တစ္ေန႔ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို ေရာက္လာျပန္တယ္ .... တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူး ... ေကာင္းေလးပါပဲ .. အခုဆိုရင္သူဟာ အသက္ႀကီးၿပီး အိုးမင္းသြားပါၿပီ .... သူ႕ကိုၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းၿပီ ... အထီးက်န္ေနသလိုပါပဲ .... မ်က္ႏွာေပၚမွာ ၀မ္းနည္းတဲ့အရိပ္အကဲေတြအျပည့္နဲ႔ေပါ့ ... ပန္းသီးပင္ႀကီးက သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ့ ေမးျပန္တယ္ ...“လူေလး .... ဘာျဖစ္လို႔၀မ္းနည္းေနတာလဲ ... ကၽြႏု္ပ္ကူညီေပးရမလား .... ဒါေပမယ့္ ... ကၽြႏု္မွာ အသီးလည္းမရိွ၊ အကိုင္း၊ အခက္၊ ပင္စည္ေတြလည္းမရိွေတာ့လို႔ လူေလးကို ကူညီႏိုင္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ အဘိုးအိုက ...

“ကၽြန္ေတာ္အခု အလြန္ပဲ ပင္ပန္းေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အထီးက်န္ေနပါတယ္”လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ တစ္ျခားဘာမွ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး ... ကၽြန္ေတာ္လိုအပ္တာ ပန္းသီးပင္ႀကီးကိုပါ ... ကၽြန္ေတာ္ ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ့ အျမစ္ငုတ္တိုမွာ ထိုင္လို႔ရမလားခင္ဗ်ား ...”လို႔ေမးလိုက္တယ္။ သစ္ပင္ႀကီးက ..“သိပ္ရတာေပါ့ကြာ ... မင္းကိုအၿမဲတမ္းႀကိဳဆိုေနတယ္”လို႔ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

ေကာင္ေလး(အဘိုးအို)ဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ့ သစ္ျမစ္မွာ ထိုင္ၿပီး အနားယူလိုက္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ေပါ့ ....

ေကာင္းကေလးဟာ .... ရက္စက္ၿပီး ... တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ပါသလား ... ???????

ဟုတ္တယ္လို႔ယူဆလိုက္ရင္ .... ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ သူနဲ႔အတူတူပါပဲ ...... ကၽြန္ေတာ္တို႔မိဘေတြကို ပန္းသီးပင္ႀကီးလို ဆက္ဆံေနၾကပါတယ္ ..... ပန္းသီးပင္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိဘနဲ႔တူပါတယ္ ... ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ... ေကာင္ကေလးအသြင္နဲ႔ေပါ့ ...
ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္ခါမွာ သူတို႔နားမွာ သူတို႔နဲ႔ေဆာ့ကစားပါတယ္ . . .
ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ... အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူတို႔ေတြကို ထားခဲ့ၿပီး အခက္အခဲ၊ ျပသာနာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ... အကူအညီလိုတဲ့အခ်ိန္က်မွ ျပန္လာတတ္ၾကတယ္ .... ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ... မိဘေတြကို အခ်ိန္မေပးခဲ့ဘူး ... အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး .... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိဘကေတာ့ ..... ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ ေပးဆပ္ဖို႔အဆင္သင့္ပါပဲ ...ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔၊ စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ... လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အရာရာတိုင္းကို အကူအညီေပးဖို႔အတြက္ အဆင္သင့္ပါပဲ .... ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဘာေတြ လိုအပ္သလဲလို႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ သားသမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူတကြေနထိုင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵေလးပါပဲ ...

ေက်းဇူျပဳၿပီး သင့္မိဘကို ခ်စ္ပါ .... ဂ႐ုစိုက္ပါ ..
သူတို႔ကို အခ်ိန္ေပးပါ ...
သူတို႔ကို မေမ့ပါနဲ႔ ...
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သူတို႔နဲ႔အတူတကြ ေႏြးေထြးစြာေနထိုင္ပါ ...
သူတို႔ဟာ သင္ေပ်ာ္ရႊင္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာကိုျမင္ရရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါ့မယ္ ...

သူတို႔ကို အထီးက်န္ေနေအာင္ .. မထားခဲ့ပါနဲ႔
သူတို႔ကိုေလးစားပါ ..... ခ်စ္ခင္ပါ ...... ႐ိုေသပါ ...
လူတစ္ေယာက္ဟာ ကေလးကို ကိုယ္လိုခ်င္သေလာက္ ရႏိုင္ေပမယ့္ ..... မိဘကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါပဲ ရႏိုင္ပါတယ္ .. ဒါေၾကာင့္ ... သင့္မိဘကို ဂ႐ုစိုက္ပါ ...
စာဖတ္သူအေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ........

ကမာၻေပၚရိွေသာ မိဘအားလံုးသို႔ ရည္စူး၍ ......
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မိဘႏွစ္ပါးကို ဤပိုစ့္ျဖင့္ လွမ္းကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ ......
အေျခအေနအရ .... မိဘနဲ႔ခြဲခြာေနရေပမယ့္ ... ရင္ထဲမွာေတာ့အၿမဲ ႐ိုေသေလးစားေနပါတယ္ ..... အေမနဲ႔အေဖ .......

(ဘယ္သူေရးထားမွန္းမသိဘူး ... ကၽြန္ေတာ္ဆီ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေမးလ္ပို႔လိုက္တာ .... အဲဒါကို အရမ္းႀကိဳက္လို႔ ဘာသာျပန္ၿပီး တင္လိုက္တာပါ ..... )

Read More...

Collapse...

ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအေပါင္း ဖူးပြင့္ေ၀ဆာၿပီး ရႊင္လန္းက်န္းမာၾကပါေစဗ်ာ .

အားလံုး မဂၤလာပါ ..

“ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေပွ်ာ္ရႊင္မႈအေပါင္း ဖူးပြင့္ေ၀ဆာၿပီး

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစလို႔”

ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သၾကၤန္ၿပီးမွ ျပန္ဆံုၾကမယ္ .. အားလံုး တာ့တာ .... :)

Read More...

Collapse...

ေၾသာ္.. လူေတြ .. လူေတြ ..

တေပါင္းလျပည့္ေန႔ .. ႐ံုးပိတ္လို႔ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားဖူးျဖစ္တယ္။ ႐ံုးပိတ္ရက္ ဘုရားေပၚမွာ လူေတြဟာ အရင္ကေလာက္ မစီေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲကထင္ေနမိတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ .. ဘုရားရိွခိုး .. ပုတီးေလးစိတ္လိုက္နဲ႔ ဘုရားေပၚမွာ ၃ နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းေတာ့ လမ္းမေတာ္က အစ္မ၀မ္းကြဲအိမ္ကို ၀င္ဖို႔စိတ္ကူးမိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေရႊပုဇြန္မွာ မုန္႔ေလးဘာေလး ၀ယ္သြားရေအာင္ဆိုၿပီး ေရႊပုဇြန္ကို သြားခဲ့တယ္။ ေရႊပုဇြန္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူေတြက မ်ားေနတယ္ေလ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြကို ၀ယ္ၿပီး ေကာင္တာမွာ ေငြရွင္းဖို႔သြားေတာ့ ... ေနာက္ကေနၿပီး .... ၀င္တိုက္တာ ခံလိုက္ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထုပ္ေတြ မႏိုင္မနင္းနဲ႔ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ ... နည္းတဲ့ မုန္႔ထုပ္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေနာက္ကို ေရာက္သြားတာေပါ့။ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ သူ႔မုန္႔ေတြ Casher ေကာင္တာေပၚ တင္လိုက္တာ ေကာင္တာေတာင္ မဆံ့ဘူး။ အလိုလိုေနရင္း ကိုယ္၀ယ္တဲ့မုန္႔ကိုၾကည့္ရင္း .. အားေတာင္ငယ္လာသလိုပဲ .. ;)။ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းေလးပဲ၀ယ္တာပါ။ ကိတ္မုန္႔ရယ္.. တူ/တူမေလးေတြအတြက္ ဂ်ယ္လီ .. ၿပီးေတာ့ မုန္႔လိပ္ျပာ .. စတာေတြပါ။ ဒီလိုဆိုရင္ ကိုယ့္ေရွ႕က အေဒၚႀကီး ေငြရွင္းၿပီးမွ ရွင္းရမယ့္ပံုေပါက္ေနၿပီ။ တစ္ျခား ေကာင္တာေတြကလည္း မအား။ ဒါနဲ႔ပဲ .. Casher ကေကာင္ေလးက “အစ္ကို .. အစ္ကို႔ဟာအရင္ေပး .. အရင္ရွင္းေပးလိုက္မယ္” လို႔ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အထုပ္ေတြေပးလိုက္တယ္ အဲ့ဒီမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပဲ ..... ကိုယ့္ေရွ႕က အေဒၚႀကီးက “ဟဲ့ .. ငါဒီမွာ အရင္ေရာက္ေနတယ္ေလ .... ငါ့ဟာအရွင္ မရွင္းဘဲ .. ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာ္ရွင္းတာလဲ.. စည္းကမ္းကို မရိွဘူး”လို႔
Casher ေကာင္ေလးကိုေျပာလိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးက ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး “ဒီက အကိုဟာက နည္းနည္းေလးမို႔ အရင္လုပ္ေပးလိုက္တာပါ . အန္တီ”
“ဟဲ့ ....နည္းနည္း မ်ားမ်ား .. ငါလည္းပိုက္ဆံေပး၀ယ္တာ .. သူလည္းပိုက္ဆံေပး၀ယ္တာ .. ငါအရင္ေရာက္တာ ငါ့ကိုအရင္လုပ္ေပး .. မလုပ္ေပးရင္ .. ငါဒါေတြ မယူေတာ့ဘူး”လို႔ျပန္ေျပာတယ္....
ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္တာနဲ႔ ...
“ညီေလး ရတယ္.. အရင္လုပ္ေပးလိုက္... အကို တစ္ျခားေကာင္တာက သြင္းလိုက္မယ္” ဆိုၿပီး တစ္ျခားေကာင္တာမွာ သြားေစာင့္ၿပီးသြင္းလိုက္တယ္။
ေလာကႀကီးရယ္..... တစ္ခါတစ္ေလ .. အမွားနဲ႔အမွန္ကို ဘယ္လိုခြဲျခားရမွန္းမသိဘူး။ ႏွစ္ဖက္လံုးၾကည့္ေတာ့ မွန္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမယ္. ၾကည့္တဲ့ ႐ႈ႕ေထာင့္နဲ႔ .. စိတ္ထားေလးေတြေတာ့ ကြာသြားမယ္ထင္တယ္ ... ဘာပဲေျပာေျပာ .... ေလာကႀကီးမွာ ..... ေကာင္းတဲ့စိတ္ေလးေတြ ေမြးႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ..................................

Read More...

Collapse...

ေရႊဧည့္သည္ VS ေရႊပိုက္ပူ

ေလာကႀကီးေရ .. မဂၤလာပါ .. မေန႔က ထူးထူးဆန္းဆန္း ..... ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ နံနက္ ၉ နာရီေလာက္အထိ ျမဴေတြ ေ၀ေနတယ္ဗ်ာ။ အရမ္းကိုေနလို႔ေကာင္းတယ္။ အဲ့ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳး မႀကံဳရတာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔က အျခားေန႔ေတြထက္ပိုၿပီးတက္ၾကြေနတယ္ေလ။ သိတယ္မလား .... လကုန္ရက္။ ဟီး ... လစာထုတ္ရမယ့္ေန႔ဆိုေတာ့ လူက ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ႔ေပါ့။ ေလသံလည္း နည္းနည္း မာလာသလိုပဲ ;) ။ ဒီလိုေန႔ေတြမွာ ႐ံုးကလူေတြအားလံုးလိုလို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ တက္တက္ၾကြၾကြျဖစ္ေနတတ္တာကို သတိထားမိတယ္။ အလုပ္လုပ္ရတာကိုက တျခားေန႔ေတြနဲ႔ မတူသလိုဘဲ။ ဒီလိုပဲေပါ့ဗ်ာ .. ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္လုပ္လက္စားသမားေတြ ဒါေလးကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနမိတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔လစာထုတ္ၿပီးရင္ နက္ျဖန္လစာကို ျပန္ေမွ်ာ္ေနတတ္တာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်င့္တစ္ခုပဲမဟုတ္လား .. မဟုတ္ရင္ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေျပာရမွာ အားငယ္လို႔ အေဖာ္ေခၚလိုက္တာ .. :D ..။ ဒါနဲ႔ပဲ ..ညေနက်ေတာ့ လစာထုတ္ရတာပ။ အင္.. လူဆိုတဲ့အမ်ိဳးက အေကာင္းႀကိဳက္ေလ။ လက္ထဲ ပိုက္ဆံေလးရိွရင္ ဘာမဆို အေကာင္းပဲသံုးခ်င္ၾကတာ။ အေကာင္းပဲလိုခ်င္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုပဲ ..... ဒီေန႔ေတာ့ မစီးစဘူး .... ေရႊဧည့္သည္ ကားကို ေစာင့္စီးမယ္လို႔ စိတ္ပိုင္ျဖတ္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႐ံုးဆင္းေတာ့ မွတ္တိုင္မွာ မတ္မတ္ မတ္မတ္နဲ႔ လားစမ္းဟဲ့ .. ဒီေန႔ေတာ့ ေရႊဧည့္သည္ ကိုစီးပစ္မယ္ လို႔ စိတ္ထဲက ႀကံဳး၀ါထားတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ လာပါေလေရာ ။ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ တက္မလို႔လုပ္တာ .. ကိုယ္ေရွ႕က လူႏွစ္ေယာက္အရင္ တက္သြားတယ္။ ကိုယ္တက္ဖို႔အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ ...... စပယ္ယာက .. “အကို ... မရေတာ့ဘူး .. လူျပည့္သြားၿပီ” ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာၿပီး တားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း “အမ္.. ေၾသာ္ .. ဟုတ္လား”ဆိုၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ရေတာ့တာေပါ့။ သူက ျပန္ေျပာတယ္. “အကို ေနာက္ကားက ၁၅ မိနစ္ေလာက္ဆိုရင္ ေရာက္မယ္”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾသာ္ .. ေစာင့္လက္စနဲ႔ မထူးပါဘူး .. ဆိုၿပီေစာင့္ေနတာ .. မိနစ္ ၂၀ ေလာက္သာ ၾကာသြားတယ္.. ေရႊဧည့္သည္ က ေပၚမလားဘူး။ ဒါနဲ႔ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ္။ ဒီေန႔ လစာထုတ္ရက္ဆိုေတာ့ ... ႐ံုးက နာရီ၀က္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ထြက္လာတာ။ အခုကားေစာင့္တာနဲ႔ ၆နာရီေက်ာ္သြားၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ .. ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္မိတယ္။ ...... ေဟာ .. လာၿပီဗ်ာ ...... ေရႊဧည့္သည္ႀကီး .... အေရာင္က ဟီးေနတာပဲ ..... ......။ မွတ္တိုက္ေရာက္ေတာ့ တေကာင္းသားက ... ရပ္ေတာင္မရပ္ဘူး ..... ကားေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူအျပည့္ ... အား ........။ ဒုတ္ေခါးပဲ .... စီးမယ္ဆိုကာမ ...... စီးခြင့္မႀကံဳ .. ခါတိုင္က်ေတာ့ မျမင္ခ်င္တဲ့အဆံုး။ ေၾသာ္ .. လူဘ၀ .. လိုတာမရ .. ရတာမလို...။ အနိစၥ .. ဒုကၡ ... အနတၱ။ ေရႊဧည့္သည္ေစာင့္ရင္း ... တရားေတာင္ ေပါက္ခ်င္လာၿပီ။ မထူးေတာ့ပါဘူး .. ႀကံဳရာကားနဲ႔ပဲလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ေနာက္ ၅ မိနစ္ေလာက္က်ေတာ့ ပိုက္ပူႀကီး .... မွတ္တိုင္ကို ကၽြိခနဲ .. ေရာက္လာတယ္။ လူသိပ္မပါဘူး။ ထိုင္ခံုေနရာေတြ လြတ္ေနတယ္။ အင္း .. မထူပါဘူး .. ဆိုၿပီး ... ပိုက္ပူေပၚပဲ တက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ထိုင္ခံေနရာရတာ မဆိုးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ထိုင္ၿပီးလိုက္လာတာေပါ့ ..... ကားစပယ္ရာက ကားခေတာင္းေတာ့ ၁၀၀ တန္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ငါဒီေန႔ လစာထုတ္တာ ..... ၁၀၀ ေပးလိုက္ေတာ့ မယ္... အမ္းခ်င္အမ္း မအမ္းခ်င္ေနဆိုၿပီးထုတ္ေပးလိုက္တာ။ စပယ္ယာက ျပဴးၾကည့္ၿပီး “အကို ေနာက္ ၅၀ ထပ္ေပးပါ” ... “ေဟး ..... ဘာလို႔လဲကြ .... ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ၁၅၀ ေတာင္ယူတာလဲ” လို႔ေမးေတာ့ .. “အကိုေတြ႕တဲ့အတိုင္းပဲေလ .. ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားမွာ လူမွမပါတာ ... ၿပီးေတာ့ ၇နာရီထိုးေတာ့မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေအာက္စိုက္ကားဗ်။ လိုင္းကားမဟုတ္ဘူး” ... “အမ္.... ” .. ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဆင္းမလို႔စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။ မေပးႏိုင္လို႔မဟုတ္ဘူးဗ်... ဒီေကာင္ေတြ လူပါး၀လို႔ .. ဒါေပမယ့္ ... ကိုယ္ကကားေပၚမွေရာက္ေနၿပီ .. ဆင္းျပီးတစ္ျခားကားေစာင့္ရင္လည္း အနည္းဆံုးေတာ့ ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာဦးမွာ .. မထူးပါဘူးဆိုၿပီး .. ၅၀တန္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းခါနီး ကားစပယ္ယာကို တစ္ခုေတာ့ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္..... “အကို .. အကို႔ကားကိုေလ .. ေနာက္ေန႔က်ရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေျပာင္းတပ္လိုက္ပါလား” .. “အမ္.. ဘာဆိုင္းဘုတ္လဲ ...??? ” ..ကၽြန္ေတာ္ေျပာၿပီး ကားေပၚကဆင္းလိုက္တယ္. .... “ေရႊပိုက္ပူ” အဲ့ဒီေတာ့မွ စပယ္ယာက စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ .. “အဟီး ... ေကာင္းသားပဲ .... မဆိုးဘူး”လို႔လွမ္းေျပာေသးတယ္ ...... ဒီလိုနဲ႔ ရင္နာနာနဲ႔ ပိုက္ပူကို ၁၅၀ ေပးစီးခဲ့ရတယ္ေလ ................................ တြတ္ပီလိုပဲ ေအာ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္....
“ဒီေန႔ကံမေကာင္းပါလား !!!! ”

Read More...

Collapse...

စစ္... စစ္ .... စစ္ ..

ကၽြန္ေတာ္ဟာ စစ္ကိုလံုး၀မလိုလားပါဘူး။ စစ္သာတိုက္ခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆိုးက်ိဳးေတြဟာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ့ စီးပြားေရးေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေပၚႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္နဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ့ စီးပြားေရးက တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးက်ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စစ္ဆိုတာ တိုက္ၿပီးရင္ၿပီးသြားၾကတာပဲ။ အဲ့ဒီစစ္ပြဲ စတင္ခ်ိန္ကေနၿပီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္အထိ တိုင္းျပည္ရဲ့စီးပြားေရး၊ ျပည္သူလူထုေတြရဲ့ စီးပြားေရးဟာ ရပ္စဲထားရပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလကေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တိုက္ပြဲေတြေပၚမွာတူတည္တာေပါ့။ တိုက္ပြဲ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္ရင္ ၾကာျမင့္သေလာက္ စီးပြားေရးေတြ ရပ္ဆဲထားရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမ်ိဳးမွာ ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြအတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးက အခက္အခဲရိွတယ္ဆိုရင္ ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံသာျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔ မလြယ္ကူလွဘူး။ ၿပီးေတာ့ ျပည္သူလူထူ႔ရဲ့ လူမႈေရး အခက္အခဲေေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္။ စစ္တိုက္ခိုက္တဲ့ အုပ္စုေတြဟာ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ကိုယ္တိုက္ခိုက္ၾကတာမွန္ေပမယ့္ ျပည္သူလူထုေတြ ကေကာဘာေတြကို ယံုၾကည္ရမွာလဲ။ တစ္ဖြဲ႔ဖြဲ႔ကို ယံုၾကည္တယ္ေကာ ထားလိုက္ပါ။ အလုိလိုေနရင္း ေနထိုင္စားေသာက္မႈက အဆင္ေျပမလာႏိုင္ဘူး။ အဲ့ဒီအတြက္ ရွာေဖြစားေသာက္ရမယ္။ ကိုယ္၀မ္းတစ္ထြာကို ကိုယ္ျဖည့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အခက္အခဲ အတားအစည္းေတြကိုလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ၾကမွာပဲ။ ဘယ္သူကမွ အစာအငတ္ခံၿပီး ေသမယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မရိွဘူး။ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ေတာ့ ကိုယ့္ရပ္တည္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းၾကမွာပဲ။ အဲ့ဒီလိုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ဆင္ရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြဟာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အထူးသျဖင့္ စားနပ္ရိကၡာအတြက္ ျဖည့္တင္းထားႏိုင္လိမ့္မယ္။ အဆင္သင့္ျပဳလုပ္ထားႏိုင္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြ သာမန္လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ ႐ုန္းကန္ရလိမ့္မယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံ ဆိုကတည္းက သာမန္လူတန္းစားေတြဟာ စစ္ေအးကာလ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကာလမွာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရရင္ စစ္သာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုပါက မေတြး၀ံ့စရာ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လူေတြဟာ ရရာအခြင့္အေရးကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ကိုယ္ရပ္တည္ေရးအတြက္ ကိုယ္လုပ္ၾကမွာပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ လူအမ်ားစုရဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ ပိုၿပီးခက္ထန္လာဖို႔မ်ားတယ္။ အခုေတာင္လူေတြဟာ စာနာစိတ္ေတြမထားႏိုင္ၾကတာ .. အဲ့ဒီအေျခအေနတာေရာက္ခဲ့ရင္ မသမာမႈေတြ၊ အမႈအခင္းေတြ၊ ခိုးမႈ၊ ဓားျပတိုက္မႈေတြဟာ မိႈလိုေပါလာမွာအေသအခ်ာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စစ္ကိုအခြင့္အေရးယူၿပီးေတာ့ ဥပေဒနဲ႔ မလြတ္ကင္းတဲ့ကိစၥေတြကို က်ဴးလြန္လာမယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံရဲ့စီးပြားေရးေပၚမူတည္ၿပီး အခ်ိန္ေတြၾကျမင့္သြားႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စစ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျဖစ္ခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းအရာကို ကိုးကားၿပီးေျပာပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေတြမွာ ပထမကမာၻစစ္၊ ဒုတိယကမာၻစစ္အေၾကာင္းေတြ သင္ယူခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကဆိုရင္ တတိယကမာၻစစ္ဟာ ..သို႔ေလာ... သို႔ေလာနဲ႔ ေရာက္လာေတာ့မလိုလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရာစုတစ္ခုကိုသာကူးသြားတယ္။ တတိယကမာၻစစ္ဟာ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ... လူေတြဟာ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမတၱာတရားေတြ ႀကီးမားလာလို႔လား??? မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး.. လူ႔သဘာ၀က အဲ့ဒီေလာက္ထိႀကီးေတာ့ အေျပာင္းအလဲမျမန္။ ဒါျဖင့္ရင္ စစ္ႀကီးေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုၾကား ျပင္ဆင္ေနတဲ့ကာလ၊ စားနပ္ရိကၡာ လက္နက္ရိကၡာအတြက္ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ကာလမို႔လား??? ဒါလည္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ .. ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ စစ္မျဖစ္တဲ့ကာလလို႔ ေခၚလိုက္ရင္ တိုက္ပြဲျဖစ္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ၾကားကာလကိုလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကာလလို႔ေျပာလို႔ရမွာေပါ့။ တကယ္တမ္း ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္ရင္ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုက္တဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ Total War မဟုတ္ဘဲ .. Limit War ေတြဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္အႏိုင္ရဖို႔အတြက္ ႏွဴးကလီးယားလက္နက္ေတြ တည္ေဆာက္။ တိုက္ပစ္ဒံုးက်ည္ေတြကို တီထြင္ .. တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံအသင့္ခ်ိန္ထားၿပီး .... လိုအပ္ရင္ ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္႐ံုနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခု ခၽြတ္ေခ်ာ္လႊဲမွားသြားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ တတိယ ကမာၻစစ္ဟာ ျဖစ္ပြားသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ျဖစ္မလာေသးပါဘူး။ အဲ့ဒါဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လူေတြဟာ စစ္တိုက္ရင္ ကိုယ္ေရာ သူေရာေသမယ္ဆိုတဲ့ (MAD) Mutul Assured Destruction ဆိုတာကို ယံုၾကည္ၾကလို႔ပါပဲ။ ဒါဟာ အဓိကအခ်က္ပါ။ ကမာၻစစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေျပာလိုက္တာပါ။ အဲ့ဒီေလာက္ထိ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မေတာ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲရိွတာေလးေတြကို သြန္ေမွာက္ျပလိုက္တာပါ။ တတိယကမာၻစစ္ျဖစ္မလာဘူးဆိုေပမယ့္ .. ျပည္တြင္း Cold War ေတြဟာ တည္ရိွေနဆဲပါပဲ။ ရာစုႏွစ္ေတြေျပာင္းလဲလာေပမယ့္ လူေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားမွာမဟုတ္ဘူးလို ကၽြန္တာ္ထင္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ိန္ကာလေတြ လူ႔သမိုင္းေတြရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် လူေတြမွာ သင္ခန္းစာေတြ၊ အသိဥာဏ္ဗဟုတ္သုတေတြ ၾကြယ္၀လာၾကတယ္၊ ျပႆနာအေျဖရွာသည့္ နမ္းစနစ္ေတြလည္း ပိုမိုတိုးတက္လာသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည့္တယ္။ အဲ့ဒီ တိုးတက္လာတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ သူေရာကိုယ္ပါေသမယ့္ စစ္ပြဲမ်ိဳး .. ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ့ လူမႈေရး စီးပြားေရးကို ထိခိုက္မယ့္ စစ္ပြဲမ်ိဳးကို မတိုက္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းမႈနည္းစနစ္ေတြ၊ အစီအမံေတြလည္း ပါလာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ .....................
Reference : Phay Myint : Investment in your Brain. ­­

Read More...

Collapse...

တူးပို႔ တူးပို႔ ......အားလံုးအတြက္ ႐ိုးရာသႀကၤန္

“ အေရွ႕ကိုရိွတ္ .. ရိွတ္ .. အေနာက္ကို ရိွတ္ရိွတ္ ..... xxxxxx အကုန္လံုးထက ...” “ဟ ... ဘာလဲဟ .. ..... ေစာေစာစီးစီး လၻက္ရည္ဆိုင္က ဘာေတြဖြင့္ေနပါလိမ့္” .. .. ... “အားလံုးအတြက္ ႐ိုးရာသႀကၤန္ ..... ...အေရွ႕ကိုရိွတ္ .. ရိွတ္ .. အေနာက္ကို ရိွတ္ရိွတ္ ..... xxxxxx အကုန္လံုးထက ...” ေၾသာ္ .. သႀကၤန္သီခ်င္း ဖြင့္ေနတာကိုး .. အဲ့ဒီေလာက္ထိကို ကၽြန္ေတာ္က ပိန္းတာ ... ;)။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ျမန္မာ့ႏွစ္သစ္ကူး သႀကၤန္ပြဲေတာ္ ေတာင္တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာၿပီေလ။ လၻက္ရည္ဆိုင္ ေတြမွာေတာင္ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြဖြင့္ၿပီး လူေတြကို ျမဴးၾကြေအာင္လုပ္ေနၾကၿပီ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြဟာ လူေတြကို ျမဴးၾကြေစတာ အမွန္ပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ....... “တူးပို႔ တူးပို႔ ......” ဆိုတဲ့ေနရာမွာ “အေရွ႕ကိုရွိတ္ ..ရိွတ္ .. အေနာက္ကို ရိွတ္ ရိွတ္” ဆိုတဲ့ Hip-Hop သႀကၤန္သီခ်င္းကေနရာယူသြားပါၿပီ။ ဟုတ္ပါတယ္.... လၻက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ . တူးပို႔ တူးပို႔ေတြ အစား ....... က်ိက်ိ က်ိက်ိ(DJ ပြတ္သံကို ဆိုလိုတာပါ) အသံေတြကို ဖြင့္ေနၾကၿပီ။ ေခတ္ကာလ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့ လူေတြဟာလည္း ေျပာင္းလဲသြားသလား ??? ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာ႐ိုးရာသႀကၤန္သီခ်င္းေတြကို ပိုၿပီးႀကိဳက္တယ္။ အဲ .. ေျပာရဦးမယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖိုးႀကီးထင္ေနဦးမယ္ .. ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ေခတ္လူငယ္တစ္ေယာက္ပါပဲ .. ဟဲ ဟဲ ...။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ Hip-Hop သီခ်င္းေတြထက္စာရင္ အရင္က ႐ိုးရာ သႀကၤန္သီးခ်င္းကို ပိုျမတ္ႏိုးတယ္ဗ်ာ...... အဲ့ဒီသီခ်င္းေတြၾကားရင္ ၾကက္သီးထတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း အလိုလို သႀကၤန္ကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ လြမ္းေဆြးလာသလို ျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိက နယ္မွာဆိုေတာ့ သႀကၤန္ေရာက္လည္း ခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာဆိုေတာ့ မလည္တတ္တာ အမွန္ပဲ။ တစ္ခါ ..... သူငယ္ခ်င္းေတြအတင္းေခၚလို႔ လိုက္သြားမိတယ္။ (အဟီး ... အတင္းသာေခၚတာ .. ႏွစ္ခါမေခၚရဘူး)။ အားလား .. အီစလံကိုေ၀သြားတာပဲ ... ကားက ၿမိဳ႕ထဲကိုပတ္ ၿပီးေတာ့ ဗဟိုလမ္းကိုလည္းေရာက္ေရာ .. ဟားနည္းတဲ့လူအုပ္ေတြမဟုတ္ဘူး ... ကေလးေတြေရာ .. လူႀကီးေတြေရာ .. ခြက္ေစာင္းနဲ႔ခုတ္တာဗ်ာ ..ဟာ .. အီသလားမေမးနဲ႔ .. ေဒါသလည္းျဖစ္မိတယ္ဗ်ာ။ ဒီလို ႐ိုးရာသႀကၤန္မွာ အဲ့ဒီေလာက္ထိ ရက္ရက္စက္စက္ပတ္တာ။ အသားေတြကို နီျမန္းသြားတာပဲ။ ေၾသာ္ .. ေခတ္ကာလႀကီးက တိုးတက္လာေပမယ့္ .. လူေတြက ပိုၿပီးမယဥ္ေက်းလာတဲ့ အျပင္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ႐ိုင္းစိုင္းသားၾကေလသလား ??? .. တာရာမင္းေ၀ေျပာသလို .. လူေတြဟာ .. ေမ်ာက္ကေန ဆင္းသက္လာၿပီး ခုေတာ့ .. ေမ်ာက္အျဖစ္ကို ျပန္ၿပီးေျပာင္းလဲေနၿပီတဲ့ ..... ဒါဟာ အမွန္ပဲလား .. တကယ္ပါ .. တခ်ိဳ႕လူေတြက ေခတ္သာေျပာင္းလဲသြားတာ .... အမူအက်င့္ေတြက မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသးဘူး။ တစ္ေယာက္တစ္ေလ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ.. အုပ္စုလိုက္။ အဲ့ဒီအုပ္စုအေၾကာင္းသာ ေျပာရင္ဒီပိုစ့္လည္း ၿပီးေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဒီမွာပဲ စကားဖ်က္လိုက္ေတာ့မယ္။ သႀကၤန္မွာ အဲ့ဒီလို လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ အက်ည္းတန္ေစတာ အမွန္ပါပဲ။ ကိုယ္ကိုတိုင္လည္း အဲ့ဒီလိုလံုး၀မလုပ္ဘူး။ ဟိုး ... ေရွးရွင္ဘုရင္ေခတ္ေတြ မွာဆိုရင္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ .. သေျပခတ္ ေရစြတ္ၿပီးေတာ့ ပတ္တာတဲ့ ...... အခုမ်ားေျပာမေနနဲ႔ ... Pressure Pump ေတြနဲ႔ညင္ညင္သာသာထိုးတာ။ Pressure Pump ကိုင္တဲ့သူကေတာ့ ညင္ညင္သာသာပါပဲ... ရွင္ဘုရင္ေခတ္တုန္းက သေျပခတ္ေရစြတ္ၿပီးေတာ့ ပတ္သေလာက္ေတာင္ အားမစိုက္ရဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံရတဲ့သူကေတာ့ အလူးအလဲပဲ။ ဒါေတာင္ဒီႏွစ္ေတြမွာ အမ်ားႀကီးေတာ္သြားတယ္လို႔ေျပာရမယ္။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္တုန္းကဆိုရင္ .. ေရပူေပါင္းတို႔ .. ေရခဲထုပ္တို႔နဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကတာ။ တကယ္ .. တကယ္ .... စာနာစိတ္မရိွၾကဘူးလား မသိပါဘူးဗ်ာ..... ၿပီးေတာ့ သႀကၤန္မွာ သႀကၤန္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး အရက္ေသစားေသာက္စားတဲ့ ကိစၥ။ အင္မတန္မွ ဆိုးရြားလွတယ္။ ေရဆိုလို႔ခ်မ္းတာကို အေအးသက္သာေအာင္လို႔ နည္းနည္းေသာက္တာ ကိစၥမရိွေပမယ့္။ အရမ္းမူးေအာင္ ေသာက္တာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေရာ သူမ်ားအတြက္ေရာ မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ သႀကၤန္မွာဆိုရင္ ယဥ္တိုက္မႈေတြ၊ ရန္ျဖစ္မႈေတြဟာ နည္းမွမနည္းပဲကိုး။ ဒါေတြရဲ့ အဓိက တရားခံကေတာ့ အရက္ပဲေပါ့။ အရက္ေသာက္ၿပီးလည္မွ သႀကၤန္ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး... အျပင္ထြက္မလည္ပဲ .. အိမ္ထဲကေနထိုင္ေနရင္ေတာင္ သႀကၤန္က ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ေလာကႀကီးဟာ ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာေတြႀကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီ အရက္ေတြကိုေရွာင္ရွားၿပီး မေရွာင္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ေလ်ာ့ေသာက္ၿပီး ေပ်ာ္သင့္ပါတယ္ဗ်ာ။ ... အင္း .. ဒီႏွစ္ေတာ့ သႀကၤန္႐ံုးပိတ္က္ဟာ .. ၁၁ ရက္ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ အ့ံၾသစရာပဲ .........။ အမွန္ တရာ၀င္ေၾကျငာတာက ၁၀ ရက္တည္းပါ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ရက္မွာ တနဂၤေႏြခံသြားလို႔ ၁၁ ရက္ျဖစ္သြားတာ။ ေပ်ာ္ရမလား ..... ၀မ္းနည္းရမလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္လိုမွလည္း မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ဇာတိကိုျပန္လို႔လည္းမျဖစ္ .. ကားလက္မွတ္၀ယ္လို႔မရဘူးဗ်။ ရထားလက္မွတ္ဆိုေ၀းေရာ။ ညအိပ္ေစာင့္ၿပီးတန္းစီတာေတာင္ မေသခ်ာဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီက်န္တဲ့ ၅ရက္ကေတာ့ ပ်င္းေနမွာေသခ်ာတယ္။ လူေတြဟာ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ေမ်ာက္အျဖစ္ကို ျပန္ၿပီးဦးတည္ေနၾကေပမယ့္ ေလာကႀကီးကိုေတာ့ သႀကၤန္မွာ ရႊင္လန္းသာယာေစခ်င္တယ္ဗ်ာ ....................... ေဟာာာာာ.. ဟို .. လမ္းေဘးနားမွာျမင္ေနရတဲ့ အ႐ိုးၿဖိဳင္းၿဖိဳင္းနဲ႔ ၾကက္ဆူပင္ေတြေရာေပါ့ဗ်ာ ..............................

Read More...

Collapse...

မိဘေမတၱာ .....

ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ .. ဒီေန႔ကၽြန္ေတာ့ေၾကာင္မေလး ကေလးႏွစ္ေကာင္ေမြးတယ္ဗ်ာ။ ဟိ...ဟိ.. ခ်စ္စရာေလးေတြ။ သူတို႔ကို ထိုင္ၾကည့္ေနတာနဲ႔ ႐ံုးအတက္ေနာက္က်တယ္။ ပထမတစ္ေကာင္ေမြးေတာ့ဗ်ာ ..သူ႔အေမက ဂုတ္ကေနကိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ကိုက္စားတယ္ေအာက္ေမ့လို႔ဗ်ာ .. ကၽြန္ေတာ္အတင္းလုၿပီး ကိုင္ထားတာ သူ႔အေမက မရမကျပန္လုယူတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုင္စားလိုက္မွာေၾကာက္လို႔ ခ်မေပးရဲဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ .. ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚက
“ေဟ့ေကာင္ေလး ..ခ်ေပးလိုက္ ..သူဘာမွမလုပ္ပါဘူး”
“ခုနက လိုက္ကိုက္ေနတယ္... အန္တီရဲ့ .. ”
“ရပါတယ္...သူကိုက္မလို႔မဟုတ္ပါဘူး .. ေမြးေမြးခ်င္းဆိုေတာ့ ေၾကာင္ေလးက မ်က္စိမျမင္ဘူးေလ..ဒါေၾကာင့္ ႏို႔တိုက္ရေအာင္လို႔ ဂုတ္ကေန ဆြဲေခၚတာပါ”
“ဟုတ္လား .. အန္တီေလး ...”ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ခ်ေပးလိုက္ေတာ့ ဂုတ္ကေနကိုက္ၿပီး ခ်ည္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အခင္းေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး သူ႔ကေလးကို ႏို႔တိုက္ေနေလရဲ့။ အဲ့ဒီျမင္ကြင္းဟာ ..ျမင္သူတိုင္းကို စိတ္ခ်မ္းသာေစမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ရဲရဲဆိုရဲတယ္ဗ်ာ။
ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အန္တီေလးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။
အန္တီေလးကေမးတယ္ “သားကဘာလို႔ ကိုက္စားမယ္လို႔ ေတြးမိတာလဲ”တဲ့
ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလိုက္တယ္.. “အန္တီေလး ..ဒါကသူ႔ပထမဆံုးအႀကိမ္ေလ...ၿပီးေတာ့ သူကအိမ္ျပင္သိပ္မထြက္ဘူး..အိမ္ထဲမွာပဲေနတာေလ။ ၿပီးေတာ့ သူကငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တစ္ေကာင္တည္း တစ္ျခားအေဖာ္ေၾကာင္းေတြလည္းမရိွဘူးမဟုတ္လား။ သူတစ္ခါက အိမ္တံခါးဖြင့္ထားလို႔ လြတ္ထြက္သြားရာက ကိုယ္၀န္လြယ္လာတာေလ။ အေတြ႕အႀကံဳမရိွေတာ့ ေမြးလာတဲ့ကေလးကို ကိုက္စားပစ္မယ္ထင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေမြးကင္းစေၾကာင္ေလးကလည္း ဆိုေတာ့ ၾကြက္ေလးနဲ႔တူေနတယ္ေလ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပါအန္တီ။”
အဲ့ဒီေတာ့မွ အန္တီက “ေၾသာ္..သားရယ္...ေလာကမွာ လူရယ္မွမဟုတ္ဘူး .. တရိစာၦန္ေတြကလည္း မိခင္စိတ္ အျပည့္ရိွၾကပါတယ္။ သူ႔ေသြးသားကို သူဘယ္ကိုက္စားလိမ့္မလဲ။ မိခင္ေမတၱာေပါ့သားရယ္။ တစ္ခုေတာ့ရိွတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင္ေတြက ေၾကာင္ေသေလးေတြ ေမြးရင္ေတာ့ ျပန္ကိုက္စားတတ္ေလ့ရိွတယ္။ အန္တီေလးႀကံဳဖူးတယ္။ ကဲကဲ .. ႐ံုးသြားေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ အန္တီ ... ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရိမ္လြန္သြားလို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ႐ံုးသြားေတာ့မယ္” ဟူ၍ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚမွာ တစ္လမ္းလံုးစဥ္းစားလာတယ္။ ေၾသာ္ ... တရိစာၦန္ေတာင္ ကိုယ့္သားသမီးေပၚ ဒီေလာက္ ေမတၱာႀကီးရင္ .. ကိုယ့္မိဘေတြဆိုရင္ေျပာစရာကို မရိွဘူးေပါ့။ အေဖနဲ႔ အေမေရ ......... အေဖနဲ႔အေမ့ကိုသား အရမ္းသတိရတာပဲ။ အေဖနဲ႔ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ပါရေစ.....
ရစ္၀ဲက်ခ်င္လာတဲ့ မ်က္ရည္စကိုမ်ိဳသိပ္ရင္း ...... သတိထားလိုက္ေတာ့ ကိုယ္ဆင္းမယ့္ မွတ္တိုင္ေရာက္ေနၿပီေလ ....................................

Read More...

Collapse...

ဒို႔ျပည္ေထာင္စုဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ .....

ေအာင္ဆန္းဇာနည္

ေဖေဖၚ၀ါရီ ဆယ့္သံုး ဟာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ပါ၊
တစ္ေထာင့္ကိုးရာတစ္ဆယ့္ငါး
ေရွ႕ေန ဦးဖာသား၊
ဇာတိ နတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္
သိၾကမ်ား ခုတိုင္၊
ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဘြား
မိခင္ေဒၚစုသား၊
တစ္ေထာင့္ကိုးရာေလးဆယ့္ခြန္
ေျပာင္းၾကြ တမလြန္၊
မ်က္ရည္သြန္လို႕ ဘ၀င္ညိႈး
ဇူလိုင္ တစ္ဆယ့္ကိုး။
ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တို႕ဖခင္၊
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ မွာစကား
ငါတို႕ မေမ့အား။

ငယ္ငယ္တုန္းက သံၿပိဳင္သီဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလး။ အင္မတန္မွ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသလို အတိတ္ကို အမွတ္ရေစၿပီး အနာဂတ္ကို သတိေပးေနသလိုပဲ။ ဒီေန႔ဟာ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ရက္ေန႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေမြးေန႔ျမတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾသာ္ .... ၉၂ ႏွစ္ေတာင္ရိွသြားၿပီ။ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ အျဖစ္ဆိုးေတြနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေတြးမိရင္ အင္မတန္မွာ ရင္နာမိတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က မကြယ္လြန္ခဲ့ရင္ အခုဆိုရင္ေတာ့ ????? ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ရင္ထဲကေန အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္ ......
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကရလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုပါတဲ့ ေငြစကၠဴေလးေတြတင္လိုက္တယ္။ အလြမ္းေျပေပါ့ဗ်ာ ...
ဒီပံုေတြေပးခဲ့တဲ့ ကိုသားေဇာ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read More...

Collapse...

ေအာ္...How Long ႀကီးကို .....

အလုပ္ေလး နည္းနည္းရွဳပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလို႔ ပိုစ့္ေလးေတာင္မတင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့လက လစာထုတ္တာ ပိုက္ဆံေလးစုမိလို႔ ေရႊဆြဲႀကိဳးေလးလုပ္ထားမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ေရႊဆိုင္ကို ခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ အဟီး .... ေရႊဆြဲႀကိဳးလုပ္မယ္ဆိုလို႔ အထင္ေတာ့မႀကီးလိုက္နဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀က ဒီလိုပဲ လုပ္လိုက္ ေပါင္လိုက္ ... ေရာင္းလိုက္နဲ႔ ;)။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ကိုယ့္လက္ထဲမွရိွေနရင္ အရမ္းကုန္လြယ္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေရႊနဲ႔လွဲၿပီး သိမ္းထားတာ :D။ ေရႊဆိုင္ေရာက္ေတာ့ဗ်ာ .. ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ အရင္ဦးဆံုး ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ေလးေတြလိုက္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူဆိုတာ သိတယ္မလား အေကာင္းႀကိဳက္ေလ။ အခ်ိန္စီးစီး ဒီဇိုင္းလွလွေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ .... ေျပာရမွာေတာ့ရွက္တယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ မ၀ယ္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ ... အဟီး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကုိယ့္ေငြနဲ႔ ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ပမာဏကို ဆိုင္ရွင္ကို ေမးၿပီးျပခိုင္းရတာေပါ့။ ၀ယ္လို႔ရတဲ့ဟာကလည္းဗ်ာ .. ေသးေသးေလး ..တကယ့္ေသးေသးေလး .. အဟီး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုစဥ္းစားလိုက္ ဒီစဥ္းစားလိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ၿပီးၾကည့္ေနေတာ့ဆိုင္ရွင္က
“ညီေလး၊ မင္းနည္းနည္းႀကီးႀကီးထဲကယူမလား ??”
“အင္..ယူခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ ..ကၽြန္ေတာ့္ေငြနဲ႔က မကာမိလို႔ပါ”
“အကိုေျပာတာ အဲ့လိုမဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာ အပြထည္ေတြရိွတယ္။ အျပင္ပန္းၾကည့္ရင္ေတာ့ ဆြဲႀကိဳးကအႀကီးႀကီးပဲ။ လူရွိန္တာေပါ့ကြာ။ ဒီမွာၾကည့္ပါလား” ဆိုၿပီး ထုတ္ျပတယ္။ ဟိုက္ ရွာလပတ္ရည္ ... နည္းတဲ့ဟာႀကီးေတြမဟုတ္ဘူး .. အႀကီးႀကီးဗ်ာ.. ဒီဇိုင္းကလည္းမဆိုးပါဘူး။ စည္သူလြင္ဆြဲႀကိဳးဆိုလားပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးရယ္။ မျဖစ္ပါဘူး။ လိုင္းကားေပၚ ၾကံဳသလို လိုက္ေနရတဲ့ဘ၀ ဟိုညိႇဒီညိႇနဲ႔ဆို ပါသြားဦးမယ္။ ဟီးဟီး ၀ယ္ကမ၀ယ္ရေသးဘူး ဥစၥာေျခာက္ေနတာ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း
“အကိုရယ္ေတာ္ပါၿပီ .. ကၽြန္ေတာ္ အက်စ္ထဲကပဲယူေတာ့မယ္ဗ်ာ” ဆိုၿပီး အက်စ္ထဲကပဲေရြးၿပီး၀ယ္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ပစၥည္းတစ္ခုအဖတ္တင္သြားတာပဲဗ်ာ။
ဒါပါပဲဗ်ာ .. တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူး .. ၾကြားခ်င္လို႔ ....အဟီး။ ေၾသာ္ ..ေမ့လို႔ .. ကၽြန္ေတာ္အဲ့ဒီေန႔က ေရႊ၀ယ္သြားတာ ေကာက္ခ်က္တစ္ခု ခ်မိတယ္ဗ်။ အတၲႀကီးတယ္ပဲေျပာေျပာဗ်ာ။
ေၾသာ္ .. ငါတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံဟာလည္း အခုဆိုရင္ အပြႀကီးပါလားေနာ္။ အျပင္ပန္းေတြသာ ဟန္ႀကီးပန္ႀကီးေျပာေနတဲ့သူေတြရိွၾကတယ္။ ေလေပၚကစကားပဲရိွတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္သူကမွ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္မေဖာ္ခ်င္ၾကဘူး။ ၁၀၀ ေၾကာျငာ ၂ ပဲေပးတဲ့ စနစ္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ။
စိတ္ထဲရိွတာေရးလို႔ စိတ္မဆိုးၾကနဲ႔ေနာ္။

Read More...

Collapse...

ျမန္မာႏိုင္ငံက Programmer အဆင့္က သန္႕ရွင္းေရးသမားေလာက္ေတာင္ အဆင့္မရိွဘူးလားဗ်ာ….

ကိုေစတန္ဆီကပိုစ့္ပါခင္ဗ်ား .... ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔တင္တဲ့ ပိုစ့္နဲ႔ နည္းနည္းတိုက္ဆိုင္ေနလို႔ တင္လိုက္တယ္။ ကိုေစတန္ေရ ေက်းဇူးကမာၻ ...

ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာျပီဗ်ာ….ဘာလဲဗ်ာ….Computer ဘြဲ႕က သံုးစားမရဘူးလားဗ်ာ….သံုးစားမရရင္ေန…..ဘြဲ႕ရဲ႕ သိကၡာေလးကို ေတာ့ ေထာက္အံုးေပါ့ဗ်ာ… ဘြဲ႕က အလကားေနရင္းရလာတ မဟုတ္ဘူးဗ်…၃ ႏွစ္အခ်ိန္ကုန္ ျပီးရလာတာဗ်…

ဘြဲ႕ရျပီး အလုပ္၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးကစတင္ စိတ္ညစ္ဖို႕ေကာင္းလာမွာ အမွန္ပဲ…ေက်ာင္းတုန္းကနဲ႕ မတူေတာ့ဘူးဗ်….Computer ကဘြဲ႕ရျပီးလို႕ programmer ေလးဝင္လုပ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ရမယ္ထင္ေနလဲ…. Singapore ကလို လခေကာင္းမယ္ထင္ေနလား…. ထင္မိရင္ေတာ့ အဲဒီ အေတြးကို ေျမာင္းထဲပစ္လိုက္ေတာ့…. ဒါက ရန္ကုန္… Singapore မဟုတ္ဘူး…. စ၀င္ခါစ ဆိုရင္ေတာ့ လူငယ္ေတြက ပညာသင္ခ်င္တာရယ္ အေတြ႕အၾကံဳရခ်င္လို႕ရယ္…..ဒါေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ေနရတာ…. အဲဒါကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြက သိေတာ့ သန္႕ရွင္းေရးသမားေလာက္ေတာင္ လခမေပးဘူးဗ်…. ေရးခိုင္းတာကလည္း အေသအေၾက… ပညာနဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳအတြက္ ကိုယ့္ဘ၀ ၂ ႏွစ္ ၃ႏွစ္ေလာက္ကို အငတ္ခံျပီး ရင္းေနရတာျဖစ္ေနျပီဗ်….စရတဲ့ လခက တစ္ေသာင္းခြဲ….စ၀င္ခါစ အဲေလာက္ပဲေပးတယ္ထားေတာ့…. ေရးခိုင္းတာကေတာ့ အေသအေၾကပဲ…ျပီးရင္ သူတို႕ေတြက သိန္း၂၀ေလာက္နဲ႕ျပန္ေရာင္း….၁ႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းေဆာင္ရြက္ေပးခ ၁သိန္းေလာက္ယူ….ေရးေပးတဲ့ လူငယ္ေတြကိုလည္း လခ တိုးေပးမယ္ မစဥ္းစား…. ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ရာထူးေလးတိုး…. ဒါေတာင္ ၂ ေသာင္းေလာက္ပဲရတာ….သန္႕ရွင္းေရးသမား ေလာက္ေတာင္မရဘူးဗ်…. ကားစပယ္ရာ နဲ႕ေတာ့သြားမယွဥ္နဲ႕…သူတို႕က သန္႕ရွင္းသမားေတြထက္စာရင္ အမ်ားၾကီး လခေကာင္းတယ္…. ဒါေၾကာင့္ ပညာနဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳယူ…၂ ႏွစ္ေလာက္ေနရင္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ျပီး ပညာသင္..ေက်ာင္းျပီးရင္ ဟုိမွာပဲေန အလုပ္လုပ္….အဲဒီလိုျဖစ္ေတာ့ လူၾကီးေတြက ေျပာတာက ဘာလဲ….ဦးေႏွာက္ ယိုဆင္းမႈျဖစ္တယ္ ဆိုျပီးေအာ္ၾကျပန္ေကာ….ေနာက္ျပီး တစ္ခါက ဧရာဝတီ ညမ်ား ရုပ္ရွင္ ကားမွာ ပါတဲ့စာက… တိုင္းျပည္ အတြက္ ကုိယ္က ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ မ်ဳိးဆက္နဲ႕….တိုင္းျပည္က ကိုယ့္ကို ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတဲ့ မ်ဳိးဆက္….ဆိုတဲ့ စကားကိုၾကည့္ရင္ လူၾကီးေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္မႈလြဲေနတယ္ဗ်ာ…. တျခားမၾကည့္နဲ႕ Computer သမားေတြ ငတ္ေနၾကတာ သူတို႕ မသိဘူးလားဗ်ာ… ငတ္ျပီး ေသကုန္ရင္ တို္င္း့ျပည္ အတြက္ ဘာမွ လုပ္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး… တျခားႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္ေတာ့ မခ်မ္းသာလာရင္ေနမယ္…ဒါေပမယ့္ ငတ္ျပီး မေသႏိုင္တာေတာ့ အမွန္ပဲ… ငတ္မေသမွ တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္ေပးလို႕ရမွာေပါ့ဗ်ာ…ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္ မေမ့ပါဘူးဗ်ာ…တတ္ႏိုင္ရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ပဲ လုပ္ေပးမွာေပါ့….လုပ္ေပးဖို႕အတြက္ ငတ္မေသဖို႕က အေရးၾကီးတယ္… ဒီမွာက ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ Computer ဘြဲ႕က ဘာပညာမွ မတတ္တဲ့ စပယ္ရာ မေျပာနဲ႕…သန္႕ရွင္းေရးသမားကိုေတာင္ မယွဥ္ႏိုင္တာ… ဦးေႏွာက္ယိုဆင္းမႈ ျဖစ္တာနည္းေနေသးတယ္…. အခုလည္း လုပ္ေနျပန္ျပီ….ရတနာပံု စီလီကြန္တဲ့….ဘယ္လို လာအံုးမလဲမသိဘူး…. Computer သမားေတြ အတြက္ အခြင့္အလမ္းလား…ဒါမွ မဟုတ္ ေစ်းေပါေပါနဲ႕ပို ခုိင္္းစားဖို႕ေကာင္းလာမယ့္ ေနရာလားဆိုတာ မေျပာႏုိင္ေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲ…

ဒါေၾကာင့္ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ေနတာ….ေက်ာင္းမတက္ပဲ အလုပ္လုပ္မလို႕ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ ျငီးလို္က္တာနဲ႕ ေက်ာင္းပဲတက္ျဖစ္သြားတာ…. Computer သမားေတြ ဘယ္ေတာ့ မွ လုပ္တဲ့ အလုပ္နဲ႕ တန္တဲ့ လခ ရမွာလဲဗ်ာ….သင္တန္းမွာ ဆရာသြားလုပ္ရင္ေတာ့ Programmer ထက္ေတာ့ လခရေလာက္ေသးတယ္….. ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အနာဂတ္ကဘယ္မွာလဲဗ်ာ….ဝိုးတိုးဝါးတားနဲ႕ပဲ ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး တစ္ခုကို ဆုတ္ကိုင္ျပီး မရဲတရဲေလး ခ်ီတက္ေနရတဲ့ ဘဝလားဗ်ာ…..
SaturnGod

Read More...

Collapse...

အေျပာမဟုတ္ လက္ေတြ႕ေလးပါလုပ္ျပထားတယ္

မေန႔က အလုပ္လုပ္ရတာ အကုန္လံုးအဆင္ကိုေခ်ာေနတာပဲ။ ဘာျပႆနာမွကို မရိွဘူး။ အိမ္ျပန္ေတာ့လည္း လိုင္းကားသိပ္ေစာင့္စရာမလိုဘူး ... ေအာက္ဆိုက္ကားေရာက္လာလို႔ လိုက္သြားလိုက္တယ္။ ကားခေတာ့ ပိုေပးရတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲေတြ လမ္းညႊန္မႈနဲ႔ ေခတ္မီတိုးတက္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးမွာ လိုင္းကား ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးခ်င္ရင္ ေအာက္ဆိုက္ကားကို ေစာင့္စီးရတာပါပဲ။ ေက်းဇူးပါပဲ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ား။ ဒီလိုေကာင္းလြန္းတဲ့ လမ္းညႊန္မႈ အစီအမံေတြေၾကာင့္ ေအာက္ဆိုက္ကားေတြ စီးခြင့္ရတယ္။ အိမ္မေရာက္ခင္ လမ္းထိပ္ေရာက္ကတည္းက အိမ္မွာ မီးလာမွန္းသိသြားၿပီ။ လမ္းထိပ္က အိမ္ေတြနဲ႔တလိုင္းတည္းကို။ ဒါလဲေက်းဇူးတင္စရာပါပဲ။ ေရ၀ယ္သံုးေနရတာ ၁ ပတ္ေလာက္ရိွသြားပါၿပီ။ ေက်းဇူး ပါပဲ။ လွ်ပ္စစ္မီးလာေတာ့ အိမ္သာတယ္ေလ သိတယ္မလား။ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး အနားယူလိုက္တယ္။ ကိုးရီးယားကားေတာင္ ဇိမ္ေျပနေျပထိုင္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ေၾသာ္ .. ဒါေတြငါနဲ႔ကင္းကြာေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပ။ ကိုရီးယားကားလည္းၿပီးေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူေတြစိတ္အ၀င္စားဆံုးက႑တစ္ခု ထပ္လာတယ္။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ျပည္တြင္းသတင္းပါပဲ။ ထမင္းစားဖို႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတာမို႔ TV ကိုမပိတ္မိခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ထမင္းစားေနရင္း သတင္းေၾကျငာသူရဲ့ေၾကျငာခ်က္ကို အမွတ္မထင္ နာဆြံမိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ “ျမန္မာႏိုင္ငံအား ဒီထက္ပိုၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာေစရန္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးမွ အမွာစကားေျပာၾကားသည္မွာ - ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေက်းလက္ေဒသမွ၍ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားအထိ ပညာေရးတိုးတက္မႈရိွေစရန္ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ေဆာင္ရြက္လ်က္ရိွေၾကာင္း၊ ပညာေရးဆိုတာ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး၊ ေဒသတစ္ခု ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစရန္အတြက္အဓိက ေသာ့ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားအေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစရန္ ပညာေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို အေလးေပးလုပ္ေဆာင္လ်က္ရိွေၾကာင္း၊ ထိုသို႔ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား၊ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပညာေရးတိုးတက္မႈမွာ အားရဖြယ္ရိွေၾကာင္း၊ ဆက္လက္၍ ပညာေရးလမ္းစဥ္မ်ားကိုအေလးေပး ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပားၾကားသြားပါတယ္” ဆိုတာပါပဲ။ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးခင္ဗ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးရဲ့ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပညာေရးေတြတိုးတက္လြန္းအားႀကီးခဲ့ပါတယ္။ ဤသို႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား/သူေတြဆိုရင္လည္း ပညာတတ္လိုစိတ္ပ်င္းျပစြာျဖစ္ေပၚလာသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ ပညာသြားေရာက္ သင္ၾကားရန္အတြက္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ေရာက္ရိွေနၾကာသည္မ်ာ မနည္းေတာ့ဘူး။ ေက်းဇူးပါပဲ။
အေျပာနဲ႔လက္ေတြ႕ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးကမာၻပါပဲဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ညအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ၀မ္းသာလြန္းအားႀကီးလို႔ေတာ့မဟုတ္။

Read More...

Collapse...

ပညာေရးအဆင့္ျမႇင့္တင္ေသာနည္းလမ္းေကာင္း

ပညာေရးဝန္ၾကီး က ေဒသေကာလိပ္တစ္ခုကို လွည့္လည္ၾကည့္ရႈ့မွာၾကားေနတယ္တဲ့။
“ဒီေကာလိပ္ကို တကၠသိုလ္အဆင့္ျမွင့္တင္ဖို့ ဘာေတြမ်ားလိုအပ္သလဲ”
“ဟုတ္ကဲ့။ ဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုပဲလိုပါတယ္”
_____________________________
အမွန္ပါပဲ ... ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေကာလိပ္တစ္ခုကေန တကၠသိုလ္ကို အဆင့္ျမႇင့္တင္ဖို႔အတြက္ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုပဲလိုတာပါ။
ပညာေရးျမႇင့္တင္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး ေက်ာင္းႀကီးကို အဆင့္ျမႇင့္တင္ဖို႔ပါ။
ဟိုတစ္ေလာက ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြမွာ ေၾကာ္ျငာပါရဲ့။ နယ္မွရိွတဲ့ ေကာလိပ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ာဟာ တကၠသိုလ္သုိ႔ Jan 20th '07မွ စတင္၍ အဆင့္ျမႇင့္တင္လိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းပါ။ တစ္ကယ္လည္း ေက်ာင္းေရွ႕ကိုဆိုင္းဘုတ္ေတြ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ဒါပါဘဲ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမေျပာင္းပါဘူး။ အခုဆို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေက်ာင္းတက္ရမွာ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ နည္းတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ဗလာပြႀကီး။ ႏိုင္ငံျခားကေက်ာင္းသာေတြေတာင္ ေက်ာင္းလာတက္ဖို႔ စိတ္၀င္စားေနၾကၿပီလားမသိပါဘူးဗ်ာ။

Read More...

Collapse...

ေရြ႔ေျပာင္းလို႔မရတဲ့အရာ

အခုဆိုရင္ .... ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ကေန အဆင့္က်ဆင္းသြားတာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုကိုေရာက္သြားပါၿပီ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလာလိုက္တာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ဦးမွာလဲ ??? သို႔ေလာ .. သို႔ေလာ နဲ႔ခရီးဆက္ေနရတယ္ေလ။ အခုဆိုရင္ အဓိကက်တဲ့ အစိုးရဌာန အားလံုးနီးပါး ေနျပည္ေတာ္(ပ်ဥ္းမနား)ကို ေျပာင္းေရြ႕သြားၿပီေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လုပ္ငန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရန္ကုန္မွာတင္ ၿပီးစီးေအာင္ျပဳလုပ္ဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပ်ဥ္းမနားကို သြားၿပီးအၿပီးသတ္လုပ္ေနရတယ္။ အလုပ္ပိုလာတဲ့အျပင္ စရိတ္လည္းပိုၿပီးႀကီးလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ထုတ္ကုန္ေတြကို အရင္းရွင္ေတြက ေစ်းကြက္ထဲကို ေစ်းေတြတင္ၿပီးေတာ့တင္ပို႔ေနရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီအေျပာင္းအလဲဟာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကို တက္ေစတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
ဟိုး ..... လြန္ခဲ့တာ ၆ ႏွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္ကို နယ္ကေန စေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ ၂၄ နာရီပတ္လံုး မီးလာတယ္။ မီးျပတ္ရင္လည္း ခဏေပါ့။ အလြန္ဆံုး နာရီ၀က္။ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔လွတယ္။ လိုင္းကားစီးရတာကအစ။ အဲ့ဒီတုန္းကဆို လိုင္းကာခက တစ္ေယာက္မွ ၁၀ ဂိတ္ပတ္ၿပီး စီးလို႔ရတယ္။ အခုက်ေတာ့ေကာ ???? ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဘ႑ာေငြေတြ ထိန္းသိမ္တဲ့အေနနဲ႔ ဒီဇယ္ေတြအစား သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြကိုအသံုးျပဳဖို႔အတြက္ စီမံခ်က္ေတြခ်ထားၿပီးေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဘ႑ာကေတာ့ ပိုၿပီးတက္လာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတက္လာတဲ့ ဘ႑ာေတြကို မွန္ကန္တဲ့ ေနရာေတြမွာ အသံုးျပဳခဲ့ၾကသလား??? ေနာက္ၿပီး လိုင္းကားခေတြ ေစ်းတက္လာတာပဲအဖက္တင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေတြကိုလည္း လိုင္းကာေတြဆီအျပည့္အ၀ ပံ့ပိုးမႈေတြမေပးႏိုင္လို႔ ဓါတ္ေငြ႔ဆိုင္ေရွ႕မွ ကားေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ႀကီးပိတ္ေနတာ အားလံုးအသိပဲ။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ဘာပဲစီမံခ်က္??? ျပည္သူေတြအတြက္လား ??? စဥ္းစားၾကပါဦး ??? ေနာက္ဆံုးမွာ နစ္နာစရာေတြကို ျပည္သူေတြကပဲ ေပးဆပ္ေနရတယ္။ ဘယ္သူေတြ ေကာင္စားသြားၾကသလဲ ???
အခုဆိုရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ လွ်ပ္စစ္မီးကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆိုး၀ါးေနၿပီ။ တစ္ရက္ကို မီး ၁၈နာရီ ေပးမယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြဟာ အလကားသက္သက္ ကေလးေတြအေပ်ာ္တမ္း ကဗ်ာေရးတာေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမရိွဘူး။ လာခ်ိန္တန္လည္းမလာ လာျပန္ေတာ့လည္း ပ်က္မွာစိုးရတာ ရင္တထိထ္ထိတ္။ ျပန္ခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ မပူနဲ႔ ပ်က္ကိုပ်က္တယ္။ သစၥာေတာ္ေတာ္ရိွတဲ့ လူေတြ။ မီးတာခေတြ က်ေတာ့ တိုးၿပီးေကာက္တယ္ မီးက်ေတာ့မေပးခ်င္ဘူး။ ဒါလဲပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ ဘ႑ာထိန္းသိမ္းတဲ့ ေကာက္က်စ္တဲ့ လမ္းစဥ္ေတြပဲထင္တယ္။ ဟိုး .... ေနျပည္ေတာ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာက်ေတာ့ ၂၄ နာရီလင္းထိန္လို႔ဆိုပဲဗ်ာ။ မနာလို လို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြေဟာသလို လူၿပိန္း ကံပံုခ်ရမွာေပါ့။ ကံပဲေပါ့ဗ်ာ။
အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြကို လစာတိုးေပးတာ အစကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၀မ္းသာမိတယ္ေလ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ “ေၾသာ္ .. သူတို႔တေတြ မစားေလာက္တဲ့လစာေတြေၾကာင့္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေတြ လုပ္ေနၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဒီအရာေတြ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္ထင္တယ္”လို႔ ေတြးမိလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္မသြားတဲ့အျပင္ ေျပာင္ေတာင္းေနၾကၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြလစာတိုးတာနဲ႔ လိုက္ၿပီး တိုးတက္သြားတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို ျပည္သူေတြ ရင္နာခံၿပီး စားသံုးေနရာတာပဲ။ ဘယ္ေနရာမွာမွ ျပည္သူေတြအတြက္ အက်ိဳးမျဖစ္ထြန္းခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးလည္း လြမ္းစရာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ခဲ့ၿပီ။ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြပဲေျပာင္းေျပာင္း၊ ဘာေတြပဲခ်မွတ္ခ်မွတ္၊ ဘာေတြပဲမိန္႔ဆိုမိန္႔ဆို ကိုယ့္စိတ္ကေတာ့ မေျပာင္းပါဘူးဗ်ာ ....... သူတို႔ေတြ မေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြကိုေတာ့ ႀကံ့ႀကံ့ခံထားရမယ္။ ကိုယ္က ဒါပဲတတ္ႏိုင္ေတာ့တာကိုး .....
(ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္ခိုက္ပါ....မေက်နပ္ခ်က္မ်ားေရးျခင္းျဖစ္သည္)

Read More...

Collapse...